anne – baba hakkında kompozisyon

Onları çok seviyorum.
Bu dünyada hakkını ödeyemeyceğimiz tek sey anne ve babalarımızdır..
Hiç bir insan hiç bir kimse bizlerin annesinin babasının bizler için katlandığı eziyet ve cefalara katlanamaz..
Hiç bir insan anne ve babalarımız kadar bizim sağlımızı mutluluğumuzu ve sıhhatimizi düşünemez..
Hiç bir insan Allaha bizlerin bu dünyada ve öteki dunyada selamete kavuşması için anne babalarımız kadar dua ve niyazda bulunamaz…
Bir evlat için kendini gözünü kırpmadan ateşe atıcak olan bir kişi varsa oda annedir…
İşte bu yüzden bizleri doğuran çeşitli zorluklara eziyetlere katlanarak bizi yetiştiren ve bu günlere getiren anne babalarımızın kıymetini çok iyi bilmeli onlara her zaman ve her yerde sevgi saygı ve hürmetimizi kusursuz sekilde göstermeliyiz.. Şunu iyi bilmeliyiz ki yaptığımız her işte önce Allahın sonrada anne ve babamızın rızasını almalıyız.. çünkü yaptığımız herhangi bir şeyin yolunda gitmesi sonunun hayırlı bitmesi, onların gönüllerinin alınmasına bağlıdır..
Anne babamızı hiçe sayar onları hal hatır etmez ve hiç bir konuda onlara bilmeseler bile sırf gönlünü hoş etmek ve rızasını almak için danışmazsak hiç bir işimiz yolunda gitmez. Hepimiz bunu bizzat yaşayarak tecrübe edinmiştir…
Anne babamız bizi nasıl küçüklükten yetiştirip bu günlere getirdiyse.. bizde onların bütün ihtiyaçlarını karşılamalı ve en küçük rahatsızlıklarında hiç kimseyi gözetmeksizin onlarla anında ilgilenmeliyiz..
Anne ve babanın değeri hiç bir zaman ölçülemez ve hakkı hiç bir zaman ödenemez.. bizlerde her çocuk gibi ailemize anne ve babamıza yakışır birer evlat olmalı ve hem bu dünyada hemde öteki dünyada onların yüzünü ak çıkarmalıyız..
Her zaman bizim gibi birer evlat yetiştirdikleri için gurur duymalarını sağlamalı ve onları hiç bir zaman utandırmamalıyız…

GÜLPARE

kaynak

baba kompozisyon
babalar günü ile ilgili kompozisyon
baba sevgisi ile ilgili kompozisyon
babalar günü kompozisyon

Yine seni özledim.Yine aklım karıştı baba..Özlem aklı karıştırır mı? Bunu öğretmemiştin bana.

Bugün benim doğum günüm.Şimdi sekiz yaşımdayım.büyüdüm erkek oldum ama hala anlamıyorum sen neden yoksun baba.Önlük bana çok yakıştı. Senin hep görmek istediğin gibi pırıl pırıl bir öğrenci oldum ama sen göremedin üzgünüm çok üzgünüm baba…Karlı bir kış günüydü.seni bir tabutun içine koymuşlardı.Yine çok yakışıklıydın. Derin bir uykuya dalmıştın.Çağırdım defalarca seslendim sana,cevap vermedin küstüm sonra.Hani söz vermiştin. Kartopu oynayacaktık ilk kar yağdığında. Hava çok soğuktu ama babannem ağlarken ”oooyyy ciğerim yanıyor” diyordu.

İnsanın ciğeri nasıl yanar baba?

Çok büyük bir kalabalık vardı.Herkes ama herkes ağlıyordu.Hep bir ağızdan ”ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ” diyorlardı.Sen şehitsen ölmüş olamazsın.

Ölmediysen nerdesin baba?

Kocaman bir Türk bayrağına sarmışlardı tabutunu.Sen onu hep göklerde görmek isterdin.”Kutsal sevdam bayrağım” derdin ya hani. Nedense biraz da kıskandım o zaman seni. Affet baba.Peki neden anlamıyorum hala.

Şimdi sen öldün mü? O zaman vatan bölündü mü?

Çok karıştı aklım baba.Vatanı kim bölmek ister ki.Bu büyük günah değil mi? Dedem anlatırdı ya hep ”benim dedem Çanakkale’de şehit oldu vatanı kurtarmak için” derdi ya…O zaman büyük büyük dedem yok yere mi öldü? neden tekrar vatanı bölmek istiyorlar baba? Hani okula gidince her şeyi öğrenecektim.Bunları neden öğretmiyorlar baba? Bildiğim tek şey var.

O da sen yoksun yanımda.

Annem çok özlüyor seni biliyorum. Babanla gurur duyuyorum diyor. İnsan gurur duyunca ağlar mı? Özleme alışır mı baba?

Peki gurur senin yerine kardeşimi koklar mı? Beni maça götürür mü acaba?

Biliyor musun baba,benim ciğerim yanmıyor elledim sıcak değildi fazla. Hem duman da çıkmıyor. Ama içimde bir yer var. Seni her düşündüğümde orası çok acıyor,sızlıyor,sanki kopacakmış gibi oluyor.Sanki birileri devamlı kalbimi sıkıyor.Galiba sen yokken hep hasta oluyorum baba.

Bu acı nasıl diner? Ellerin ellerimi nerde bekler? Koşabilmek için seninle yollar bizi nasıl özler? Vatanı hangi canavar böler? Onlara senden başka kim dur der?

Gel de anlat bana.Anlat, öğret ki bende şehit olayım baba..

Yine seni özledim.Yine aklım karıştı baba..Özlem aklı karıştırır mı? Bunu öğretmemiştin bana.

Gel de anlat bana.Anlat, öğret ki bende şehit olayım baba..

anne sevgisi ile ilgili kompozisyon

Anne sevgisinin değeri, diğer değerlerden çok üstün bir özellik taşır. Bu, temiz yürekli bir anneye sahip oluşumuzdan meydana gelen bir duygudur!…

İşte, bu temiz duyguyu, kısaca şöyle anlatabiliriz: Annemiz, küçüklük anlarımızda sadece bizim iyi yolda yürümemiz, bizde de iyi ve temiz özelliklerin bulunması için, en temiz duygularını harcamıştır. Genç gecelerini, ağlamaya başladığımız ve rahatsız olduğumuz anda bizim için tüketmiştir. Bize her zaman öğütler vermiştir. İyiye doğru gittiğimiz anda, bizimle iftihar etmiş, göğsü kabarmıştır. Kötüye gittiğimiz anda da, kederlerimizle üzülmüş, yürekten ağlamıştır.

Fakat, içimizde öyle kimseler var ki… Her zaman annesine karşı gelmiş, ona elinden gelen kötülüğü yapmıştır. İşte, bu gibi kötü ve zalim kimseler, taş yürekli canavarlardan farksızdır. Onlar, anne sevgisini bilmeyenlerdendir. Bugün annesine karşı gelenin, yarın komşusuna, obasına, köyüne, giderek devletine, milletine de karşı geleceği bellidir.

Bunun yanında, kimi kişiler; anne sevgisini tam olarak tatmış, iyi ve büyük kişiler arasında değer kazanmıştır. Onlar da annelerinin “yorgunluk çağlarında”, ona elinden gelen yardımı yapmış, gönüllerini almışlardır.

Anne sevgisi, sevgilerin en büyüğüdür.

Fedakâr bir anneye her zaman iyi davranmalı, onu, yaptığımız her hareket ve başarılarımızla sevindirmeliyiz.

Oyhan Hasan BILDIRKİ

http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=40185

Canım Annem’e Mektup…

Herkes beni güçlü sanıyor anne. Oysa ne kadar güçsüz olduğumu bir tek sen bilirsin. Senin gözünde halâ küçük bir kız çocuğuyum hiç büyümüyorum
büyümek de istemiyorum. Sanki yirmiüç değil yedi yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım var ki anne. Sakın beni sensiz bırakma. Ellerimi bırakma sakın anne… Sakın bir yıldız gibi kayıp gitme mavi gökyüzümden anne…

Sen varsan her şey güzel anne. Daha bir emin basıyorum yere… Adımlarım daha hızlı yüreğimde daha çok umut var anne… Her şeyi daha çok seviyorum seninle. Seninle daha çok gülüyorum daha az üzülüyorum.
Küçük şeylerden mutlu oluyorum çocuklar gibi oyun oynuyorum sokaklarda…
Utanmıyorum yaşımdan yada biri görürse ne der korkusu yok içimde…
Çantamı atıp bir yere top oynuyorum sokak çocuklarıyla yine cam kırıyorum
cama çıkınca komşular yine kaçıyorum anne… Kalp kırmıyorum anne hiç beceremedim bunu…Cam kırıyorum o yüzden kimse beni sana şikayete
gelmiyor… Kimseyi sırtından vurmadım anne… Kalleşliği öğrenemedim…
Çekip gitmeyi de… Zoru seçtim hep kolayı hiç sevmedim sevemedim…

Birini sevmedimse hiç sevemedim…. Sevdiğimi ölümüne sevdim anne…
Beni bırakıp hayatımdan gidene kadar gittiğinde bir daha sevmedim anne…
Aşık oldum; korkmadım aşktan nede acı çekmekten… Aldım sevdiğimi karşıma sevdiğimi söyledim. Bana deli dediler bu yüzden anne… Sevmek delilikse ben zırdeliyim… Ben senden öğrendim anne ölümüne sevmeyi…
Babamdan öğrendim sevdiğini sahiplenmeyi… İster sevsinler ister sevmesinler… İster söylesinler ister söylemesinler… Ben yine de severim…
ben yine söylerim sevdiğimi anne…

Minik bir yüreğe; koca bir aşkı yüzlerce dostu sığdırdım anne… Hepsi senin kadar sevdiler beni… Kimi ablam kimi abim kimi kardeşim kimi dostum
oldular… Hepsine bir lakap taktım anne. Galiba ben halâ büyümedim anne.. Onların da yüreğinde benim yerim ayrı anne… Onlar da benim gibi anne.. Ben onlar için deliyürek oldum cankız oldum karakız oldum asikız oldum… Görüyorsun ki anne insanları sevmekle başladı her şey… Cana can katmakla
başladı her şey… Senin kınalı kuzun ilk göz ağrın karakızın aslında çoktan büyüdü anne… Hayatı tanıdı.. Düştü kalktı… Yine yoluna devam etti dostlarla…
Bazen ben bile şaşıyorum kendime… Güçlü olan ben miyim? Yoksa içimdeki
küçük kız mı? Karıştırıyorum bazen bu iki kimliğimi anne… Üzüldüğümde sen
yoksan yanımda içimdeki küçük kıza sarılıp ağlıyorum ona dert yanıyorum…
Bazen düşünüyorum o küçük kızı benimle beraber mi doğurdun? Ben büyüdükçe o hep küçülüyor küçük kalıyor anne… Belki de bu yüzdendir sen beni görünce onunla karıştırıyorsun… Çünki ben yirmiüç o yedi yaşında anne… Bunu kimseye söyleme anne… Onlar yine beni olgun sansınlar anne…

Büyümek ne zor be anne. Sokağın en yaramaz kızı iken şimdi bir şirkette
‘…. Hanım’ diye çağrılmak zoruma gidiyor. Hanım’lık bize mi kaldı anne..
Ne güzel kardeşim dostum ablacığım abiciğim demek… Bu Bey ve Hanım da nereden çıktı anne… Senelerdir hiç alışmadım alışmak da istemedim…
Bizde bir kadın eşine Bey der… Bir erkek kadınına Hanım der…
Resmiyetlik bize göre değil anne… Bir insan ne ise o olmalı her yerde…
Babam yaşında ki adamlar senin yaşındaki kadınlar ‘buyrun efendim’ diyor… Sinirlerim tepeme çıkıyor anne… Ben sıkıldım böyle kalıplaşmış sözlerden… İltifat edeceğim kibar olacağım diye şekilden şekile giriyorlar anne… Nede komik oluyorlar anne… Bize bunlar tuhaf geliyor annne…
Meselâ ‘seni seviyorum’ demekten korkuyorlar anne… Sizleri diyorlar ne anlamı kalıyor o sevginin anne… Sanki söyleyince bir şey kaybediyorlar…
Onlar bir insanı sevmenin korkusunu yaşıyorlar… Bense bir çok insanı sevmenin mutluluğunu yaşıyorum birini kaybetmekten korkuyorum sadece…

Bunları içimden geldiği için sana yazıyorum anne… Çünki yarın sabah seni bir hasteneye bırakıp yine işime döneceğim… Bunu nasıl yapacağım bilmiyorum ama sen istediğin için yapmaya çalışacağım anne… Sabahtan beri ağlıyorum anne…. Ya bir daha gelmezsen eve diye… Ya bir daha kınalı kuzum demezsen… İşten çıkıp yanına geldiğimde gözlerini açmazsan ben nasıl olurum anne… O an senin gibi bende gözlerimi kapatırım anne… Ve bir daha açmam anne… Sana söz veriyorum anne güçlü bir kız olacağım… Dimdik ayakta duracağım anne… Kardeşlerime kendime babama yokluğunu aratmayacağım anne…

Sende bana söz ver sende bize söz ver anne… Beyaz önlüklü amcalar seni bilmediğim hastanenin koridorlarında benden alıp bizden alıp götürünce tekrar geleceğine ve gözlerini açacağına söz ver anne… Söz mü anne? …
Anne soğuk odada üşümeyecek koridorlar da kaybolmayacaksın değil mi? Yüreğimin koridorlarında olduğunu hatırla anne beni bul… bizi bul anne sakın kaybetme…. Sensiz yaşayamayacağımızı sakın unutma anne….

Seninle hep gurur duydum senin benimle gurur duyduğun gibi. Menekşe’m
Seni Çok Seviyorum. Senin için ölürüm anne… Ne olur papatyanı üzme ben seni hiç üzmedim… İyi ki senin kızınım iyi ki her şeyimle sana benziyorum anne… Allah’a emanet ol canım anneciğim… Ellerinden öpüyorum…

kaynak http://www.izafet.com/ask-and-sevgi/13488-canim-anneme-mektup.html

anneye mektup örnekleri

Canım Annem’e Mektup…

Herkes beni güçlü sanıyor anne. Oysa ne kadar güçsüz olduğumu bir tek sen bilirsin. Senin gözünde halâ küçük bir kız çocuğuyum hiç büyümüyorum
büyümek de istemiyorum. Sanki yirmiüç değil yedi yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım var ki anne. Sakın beni sensiz bırakma. Ellerimi bırakma sakın anne… Sakın bir yıldız gibi kayıp gitme mavi gökyüzümden anne…

Sen varsan her şey güzel anne. Daha bir emin basıyorum yere… Adımlarım daha hızlı yüreğimde daha çok umut var anne… Her şeyi daha çok seviyorum seninle. Seninle daha çok gülüyorum daha az üzülüyorum.
Küçük şeylerden mutlu oluyorum çocuklar gibi oyun oynuyorum sokaklarda…
Utanmıyorum yaşımdan yada biri görürse ne der korkusu yok içimde…
Çantamı atıp bir yere top oynuyorum sokak çocuklarıyla yine cam kırıyorum
cama çıkınca komşular yine kaçıyorum anne… Kalp kırmıyorum anne hiç beceremedim bunu…Cam kırıyorum o yüzden kimse beni sana şikayete
gelmiyor… Kimseyi sırtından vurmadım anne… Kalleşliği öğrenemedim…
Çekip gitmeyi de… Zoru seçtim hep kolayı hiç sevmedim sevemedim…

Birini sevmedimse hiç sevemedim…. Sevdiğimi ölümüne sevdim anne…
Beni bırakıp hayatımdan gidene kadar gittiğinde bir daha sevmedim anne…
Aşık oldum; korkmadım aşktan nede acı çekmekten… Aldım sevdiğimi karşıma sevdiğimi söyledim. Bana deli dediler bu yüzden anne… Sevmek delilikse ben zırdeliyim… Ben senden öğrendim anne ölümüne sevmeyi…
Babamdan öğrendim sevdiğini sahiplenmeyi… İster sevsinler ister sevmesinler… İster söylesinler ister söylemesinler… Ben yine de severim…
ben yine söylerim sevdiğimi anne…

Minik bir yüreğe; koca bir aşkı yüzlerce dostu sığdırdım anne… Hepsi senin kadar sevdiler beni… Kimi ablam kimi abim kimi kardeşim kimi dostum
oldular… Hepsine bir lakap taktım anne. Galiba ben halâ büyümedim anne.. Onların da yüreğinde benim yerim ayrı anne… Onlar da benim gibi anne.. Ben onlar için deliyürek oldum cankız oldum karakız oldum asikız oldum… Görüyorsun ki anne insanları sevmekle başladı her şey… Cana can katmakla
başladı her şey… Senin kınalı kuzun ilk göz ağrın karakızın aslında çoktan büyüdü anne… Hayatı tanıdı.. Düştü kalktı… Yine yoluna devam etti dostlarla…
Bazen ben bile şaşıyorum kendime… Güçlü olan ben miyim? Yoksa içimdeki
küçük kız mı? Karıştırıyorum bazen bu iki kimliğimi anne… Üzüldüğümde sen
yoksan yanımda içimdeki küçük kıza sarılıp ağlıyorum ona dert yanıyorum…
Bazen düşünüyorum o küçük kızı benimle beraber mi doğurdun? Ben büyüdükçe o hep küçülüyor küçük kalıyor anne… Belki de bu yüzdendir sen beni görünce onunla karıştırıyorsun… Çünki ben yirmiüç o yedi yaşında anne… Bunu kimseye söyleme anne… Onlar yine beni olgun sansınlar anne…

Büyümek ne zor be anne. Sokağın en yaramaz kızı iken şimdi bir şirkette
‘…. Hanım’ diye çağrılmak zoruma gidiyor. Hanım’lık bize mi kaldı anne..
Ne güzel kardeşim dostum ablacığım abiciğim demek… Bu Bey ve Hanım da nereden çıktı anne… Senelerdir hiç alışmadım alışmak da istemedim…
Bizde bir kadın eşine Bey der… Bir erkek kadınına Hanım der…
Resmiyetlik bize göre değil anne… Bir insan ne ise o olmalı her yerde…
Babam yaşında ki adamlar senin yaşındaki kadınlar ‘buyrun efendim’ diyor… Sinirlerim tepeme çıkıyor anne… Ben sıkıldım böyle kalıplaşmış sözlerden… İltifat edeceğim kibar olacağım diye şekilden şekile giriyorlar anne… Nede komik oluyorlar anne… Bize bunlar tuhaf geliyor annne…
Meselâ ‘seni seviyorum’ demekten korkuyorlar anne… Sizleri diyorlar ne anlamı kalıyor o sevginin anne… Sanki söyleyince bir şey kaybediyorlar…
Onlar bir insanı sevmenin korkusunu yaşıyorlar… Bense bir çok insanı sevmenin mutluluğunu yaşıyorum birini kaybetmekten korkuyorum sadece…

Bunları içimden geldiği için sana yazıyorum anne… Çünki yarın sabah seni bir hasteneye bırakıp yine işime döneceğim… Bunu nasıl yapacağım bilmiyorum ama sen istediğin için yapmaya çalışacağım anne… Sabahtan beri ağlıyorum anne…. Ya bir daha gelmezsen eve diye… Ya bir daha kınalı kuzum demezsen… İşten çıkıp yanına geldiğimde gözlerini açmazsan ben nasıl olurum anne… O an senin gibi bende gözlerimi kapatırım anne… Ve bir daha açmam anne… Sana söz veriyorum anne güçlü bir kız olacağım… Dimdik ayakta duracağım anne… Kardeşlerime kendime babama yokluğunu aratmayacağım anne…

Sende bana söz ver sende bize söz ver anne… Beyaz önlüklü amcalar seni bilmediğim hastanenin koridorlarında benden alıp bizden alıp götürünce tekrar geleceğine ve gözlerini açacağına söz ver anne… Söz mü anne? …
Anne soğuk odada üşümeyecek koridorlar da kaybolmayacaksın değil mi? Yüreğimin koridorlarında olduğunu hatırla anne beni bul… bizi bul anne sakın kaybetme…. Sensiz yaşayamayacağımızı sakın unutma anne….

Seninle hep gurur duydum senin benimle gurur duyduğun gibi. Menekşe’m
Seni Çok Seviyorum. Senin için ölürüm anne… Ne olur papatyanı üzme ben seni hiç üzmedim… İyi ki senin kızınım iyi ki her şeyimle sana benziyorum anne… Allah’a emanet ol canım anneciğim… Ellerinden öpüyorum…

kaynak http://www.izafet.com/ask-and-sevgi/13488-canim-anneme-mektup.html

anneye mektup yaz

Canım Annem’e Mektup…

Herkes beni güçlü sanıyor anne. Oysa ne kadar güçsüz olduğumu bir tek sen bilirsin. Senin gözünde halâ küçük bir kız çocuğuyum hiç büyümüyorum
büyümek de istemiyorum. Sanki yirmiüç değil yedi yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım var ki anne. Sakın beni sensiz bırakma. Ellerimi bırakma sakın anne… Sakın bir yıldız gibi kayıp gitme mavi gökyüzümden anne…

Sen varsan her şey güzel anne. Daha bir emin basıyorum yere… Adımlarım daha hızlı yüreğimde daha çok umut var anne… Her şeyi daha çok seviyorum seninle. Seninle daha çok gülüyorum daha az üzülüyorum.
Küçük şeylerden mutlu oluyorum çocuklar gibi oyun oynuyorum sokaklarda…
Utanmıyorum yaşımdan yada biri görürse ne der korkusu yok içimde…
Çantamı atıp bir yere top oynuyorum sokak çocuklarıyla yine cam kırıyorum
cama çıkınca komşular yine kaçıyorum anne… Kalp kırmıyorum anne hiç beceremedim bunu…Cam kırıyorum o yüzden kimse beni sana şikayete
gelmiyor… Kimseyi sırtından vurmadım anne… Kalleşliği öğrenemedim…
Çekip gitmeyi de… Zoru seçtim hep kolayı hiç sevmedim sevemedim…

Birini sevmedimse hiç sevemedim…. Sevdiğimi ölümüne sevdim anne…
Beni bırakıp hayatımdan gidene kadar gittiğinde bir daha sevmedim anne…
Aşık oldum; korkmadım aşktan nede acı çekmekten… Aldım sevdiğimi karşıma sevdiğimi söyledim. Bana deli dediler bu yüzden anne… Sevmek delilikse ben zırdeliyim… Ben senden öğrendim anne ölümüne sevmeyi…
Babamdan öğrendim sevdiğini sahiplenmeyi… İster sevsinler ister sevmesinler… İster söylesinler ister söylemesinler… Ben yine de severim…
ben yine söylerim sevdiğimi anne…

Minik bir yüreğe; koca bir aşkı yüzlerce dostu sığdırdım anne… Hepsi senin kadar sevdiler beni… Kimi ablam kimi abim kimi kardeşim kimi dostum
oldular… Hepsine bir lakap taktım anne. Galiba ben halâ büyümedim anne.. Onların da yüreğinde benim yerim ayrı anne… Onlar da benim gibi anne.. Ben onlar için deliyürek oldum cankız oldum karakız oldum asikız oldum… Görüyorsun ki anne insanları sevmekle başladı her şey… Cana can katmakla
başladı her şey… Senin kınalı kuzun ilk göz ağrın karakızın aslında çoktan büyüdü anne… Hayatı tanıdı.. Düştü kalktı… Yine yoluna devam etti dostlarla…
Bazen ben bile şaşıyorum kendime… Güçlü olan ben miyim? Yoksa içimdeki
küçük kız mı? Karıştırıyorum bazen bu iki kimliğimi anne… Üzüldüğümde sen
yoksan yanımda içimdeki küçük kıza sarılıp ağlıyorum ona dert yanıyorum…
Bazen düşünüyorum o küçük kızı benimle beraber mi doğurdun? Ben büyüdükçe o hep küçülüyor küçük kalıyor anne… Belki de bu yüzdendir sen beni görünce onunla karıştırıyorsun… Çünki ben yirmiüç o yedi yaşında anne… Bunu kimseye söyleme anne… Onlar yine beni olgun sansınlar anne…

Büyümek ne zor be anne. Sokağın en yaramaz kızı iken şimdi bir şirkette
‘…. Hanım’ diye çağrılmak zoruma gidiyor. Hanım’lık bize mi kaldı anne..
Ne güzel kardeşim dostum ablacığım abiciğim demek… Bu Bey ve Hanım da nereden çıktı anne… Senelerdir hiç alışmadım alışmak da istemedim…
Bizde bir kadın eşine Bey der… Bir erkek kadınına Hanım der…
Resmiyetlik bize göre değil anne… Bir insan ne ise o olmalı her yerde…
Babam yaşında ki adamlar senin yaşındaki kadınlar ‘buyrun efendim’ diyor… Sinirlerim tepeme çıkıyor anne… Ben sıkıldım böyle kalıplaşmış sözlerden… İltifat edeceğim kibar olacağım diye şekilden şekile giriyorlar anne… Nede komik oluyorlar anne… Bize bunlar tuhaf geliyor annne…
Meselâ ‘seni seviyorum’ demekten korkuyorlar anne… Sizleri diyorlar ne anlamı kalıyor o sevginin anne… Sanki söyleyince bir şey kaybediyorlar…
Onlar bir insanı sevmenin korkusunu yaşıyorlar… Bense bir çok insanı sevmenin mutluluğunu yaşıyorum birini kaybetmekten korkuyorum sadece…

Bunları içimden geldiği için sana yazıyorum anne… Çünki yarın sabah seni bir hasteneye bırakıp yine işime döneceğim… Bunu nasıl yapacağım bilmiyorum ama sen istediğin için yapmaya çalışacağım anne… Sabahtan beri ağlıyorum anne…. Ya bir daha gelmezsen eve diye… Ya bir daha kınalı kuzum demezsen… İşten çıkıp yanına geldiğimde gözlerini açmazsan ben nasıl olurum anne… O an senin gibi bende gözlerimi kapatırım anne… Ve bir daha açmam anne… Sana söz veriyorum anne güçlü bir kız olacağım… Dimdik ayakta duracağım anne… Kardeşlerime kendime babama yokluğunu aratmayacağım anne…

Sende bana söz ver sende bize söz ver anne… Beyaz önlüklü amcalar seni bilmediğim hastanenin koridorlarında benden alıp bizden alıp götürünce tekrar geleceğine ve gözlerini açacağına söz ver anne… Söz mü anne? …
Anne soğuk odada üşümeyecek koridorlar da kaybolmayacaksın değil mi? Yüreğimin koridorlarında olduğunu hatırla anne beni bul… bizi bul anne sakın kaybetme…. Sensiz yaşayamayacağımızı sakın unutma anne….

Seninle hep gurur duydum senin benimle gurur duyduğun gibi. Menekşe’m
Seni Çok Seviyorum. Senin için ölürüm anne… Ne olur papatyanı üzme ben seni hiç üzmedim… İyi ki senin kızınım iyi ki her şeyimle sana benziyorum anne… Allah’a emanet ol canım anneciğim… Ellerinden öpüyorum…

kaynak http://www.izafet.com/ask-and-sevgi/13488-canim-anneme-mektup.html

anneye mektup

Canım Annem’e Mektup…

Herkes beni güçlü sanıyor anne. Oysa ne kadar güçsüz olduğumu bir tek sen bilirsin. Senin gözünde halâ küçük bir kız çocuğuyum hiç büyümüyorum
büyümek de istemiyorum. Sanki yirmiüç değil yedi yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım var ki anne. Sakın beni sensiz bırakma. Ellerimi bırakma sakın anne… Sakın bir yıldız gibi kayıp gitme mavi gökyüzümden anne…

Sen varsan her şey güzel anne. Daha bir emin basıyorum yere… Adımlarım daha hızlı yüreğimde daha çok umut var anne… Her şeyi daha çok seviyorum seninle. Seninle daha çok gülüyorum daha az üzülüyorum.
Küçük şeylerden mutlu oluyorum çocuklar gibi oyun oynuyorum sokaklarda…
Utanmıyorum yaşımdan yada biri görürse ne der korkusu yok içimde…
Çantamı atıp bir yere top oynuyorum sokak çocuklarıyla yine cam kırıyorum
cama çıkınca komşular yine kaçıyorum anne… Kalp kırmıyorum anne hiç beceremedim bunu…Cam kırıyorum o yüzden kimse beni sana şikayete
gelmiyor… Kimseyi sırtından vurmadım anne… Kalleşliği öğrenemedim…
Çekip gitmeyi de… Zoru seçtim hep kolayı hiç sevmedim sevemedim…

Birini sevmedimse hiç sevemedim…. Sevdiğimi ölümüne sevdim anne…
Beni bırakıp hayatımdan gidene kadar gittiğinde bir daha sevmedim anne…
Aşık oldum; korkmadım aşktan nede acı çekmekten… Aldım sevdiğimi karşıma sevdiğimi söyledim. Bana deli dediler bu yüzden anne… Sevmek delilikse ben zırdeliyim… Ben senden öğrendim anne ölümüne sevmeyi…
Babamdan öğrendim sevdiğini sahiplenmeyi… İster sevsinler ister sevmesinler… İster söylesinler ister söylemesinler… Ben yine de severim…
ben yine söylerim sevdiğimi anne…

Minik bir yüreğe; koca bir aşkı yüzlerce dostu sığdırdım anne… Hepsi senin kadar sevdiler beni… Kimi ablam kimi abim kimi kardeşim kimi dostum
oldular… Hepsine bir lakap taktım anne. Galiba ben halâ büyümedim anne.. Onların da yüreğinde benim yerim ayrı anne… Onlar da benim gibi anne.. Ben onlar için deliyürek oldum cankız oldum karakız oldum asikız oldum… Görüyorsun ki anne insanları sevmekle başladı her şey… Cana can katmakla
başladı her şey… Senin kınalı kuzun ilk göz ağrın karakızın aslında çoktan büyüdü anne… Hayatı tanıdı.. Düştü kalktı… Yine yoluna devam etti dostlarla…
Bazen ben bile şaşıyorum kendime… Güçlü olan ben miyim? Yoksa içimdeki
küçük kız mı? Karıştırıyorum bazen bu iki kimliğimi anne… Üzüldüğümde sen
yoksan yanımda içimdeki küçük kıza sarılıp ağlıyorum ona dert yanıyorum…
Bazen düşünüyorum o küçük kızı benimle beraber mi doğurdun? Ben büyüdükçe o hep küçülüyor küçük kalıyor anne… Belki de bu yüzdendir sen beni görünce onunla karıştırıyorsun… Çünki ben yirmiüç o yedi yaşında anne… Bunu kimseye söyleme anne… Onlar yine beni olgun sansınlar anne…

Büyümek ne zor be anne. Sokağın en yaramaz kızı iken şimdi bir şirkette
‘…. Hanım’ diye çağrılmak zoruma gidiyor. Hanım’lık bize mi kaldı anne..
Ne güzel kardeşim dostum ablacığım abiciğim demek… Bu Bey ve Hanım da nereden çıktı anne… Senelerdir hiç alışmadım alışmak da istemedim…
Bizde bir kadın eşine Bey der… Bir erkek kadınına Hanım der…
Resmiyetlik bize göre değil anne… Bir insan ne ise o olmalı her yerde…
Babam yaşında ki adamlar senin yaşındaki kadınlar ‘buyrun efendim’ diyor… Sinirlerim tepeme çıkıyor anne… Ben sıkıldım böyle kalıplaşmış sözlerden… İltifat edeceğim kibar olacağım diye şekilden şekile giriyorlar anne… Nede komik oluyorlar anne… Bize bunlar tuhaf geliyor annne…
Meselâ ‘seni seviyorum’ demekten korkuyorlar anne… Sizleri diyorlar ne anlamı kalıyor o sevginin anne… Sanki söyleyince bir şey kaybediyorlar…
Onlar bir insanı sevmenin korkusunu yaşıyorlar… Bense bir çok insanı sevmenin mutluluğunu yaşıyorum birini kaybetmekten korkuyorum sadece…

Bunları içimden geldiği için sana yazıyorum anne… Çünki yarın sabah seni bir hasteneye bırakıp yine işime döneceğim… Bunu nasıl yapacağım bilmiyorum ama sen istediğin için yapmaya çalışacağım anne… Sabahtan beri ağlıyorum anne…. Ya bir daha gelmezsen eve diye… Ya bir daha kınalı kuzum demezsen… İşten çıkıp yanına geldiğimde gözlerini açmazsan ben nasıl olurum anne… O an senin gibi bende gözlerimi kapatırım anne… Ve bir daha açmam anne… Sana söz veriyorum anne güçlü bir kız olacağım… Dimdik ayakta duracağım anne… Kardeşlerime kendime babama yokluğunu aratmayacağım anne…

Sende bana söz ver sende bize söz ver anne… Beyaz önlüklü amcalar seni bilmediğim hastanenin koridorlarında benden alıp bizden alıp götürünce tekrar geleceğine ve gözlerini açacağına söz ver anne… Söz mü anne? …
Anne soğuk odada üşümeyecek koridorlar da kaybolmayacaksın değil mi? Yüreğimin koridorlarında olduğunu hatırla anne beni bul… bizi bul anne sakın kaybetme…. Sensiz yaşayamayacağımızı sakın unutma anne….

Seninle hep gurur duydum senin benimle gurur duyduğun gibi. Menekşe’m
Seni Çok Seviyorum. Senin için ölürüm anne… Ne olur papatyanı üzme ben seni hiç üzmedim… İyi ki senin kızınım iyi ki her şeyimle sana benziyorum anne… Allah’a emanet ol canım anneciğim… Ellerinden öpüyorum…

kaynak http://www.izafet.com/ask-and-sevgi/13488-canim-anneme-mektup.html

EN KUTSAL SÖZCÜK

Biliyorum ki, benim endişelerimi çocuklarım anlamayacak. Onları çok sıktığımı, bunalttığımı, endişelerimin yersiz olduğunu söyleyecekler. Yanlışlar yapa yapa doğruları öğrenecekler. Belki doğrulara ulaşana kadar beni üzecekler. Ama ne olursa olsun, onlar benim çocuklarım ve onları hep seveceğim. İnanıyorum ki onlar da çocukları olduğunda beni daha iyi anlayacaklar ve bana hak verecekler.

“Anne” sözcüğü herhalde dünyadaki en kutsal sözcüktür. Bir kadının, uğruna her şeyini vermek isteyeceği tek sözcüktür.

“Anne”; fedakârlık demek, hoşgörü demek, sabır demek, en önemlisi de bir başkası için gözünü kırpmadan hayatını feda etmek demek. Kim bir başkası için canını verir? Tabii ki sadece bir anne, evlatları için böyle bir şey yapar.

“Anne”; sevgiyi ilmek ilmek işlemek demek, tertemiz bir sayfayı en güzel bilgilerle doldurup savunmasız yavruları hayata hazırlamak demek. Siz, ona ne kadar eziyet de etseniz affeden demek.

Anneliği sözcüklere sığdırmak o kadar zor ki…Çünkü annelik anlatılmaz, yaşanır.
İnsan, çocuk sahibi olana kadar maalesef annesinin değerini tam olarak bilemiyor. Ama çocuk sahibi oldu mu, annesinin, kendisinin üzerine niye o kadar fazla titrediğini daha iyi anlıyor. İster yedi yaşında olun, ister kırk yaşında olun, anneniz her zaman sizin için endişelenir. Çünkü siz, annenizin bu dünyadaki en değerli hazinesisiniz. Ne parada ne pulda, onun hiçbir şeyde gözü yoktur. Onun tek düşüncesi sizin sağlıklı ve mutlu olmanız, bu hayatta güzel işlerle uğraşıp başarılı olmanızdır.

Anne, evlatlarına tutkulu bir aşkla bağlıdır. “Aşkın ömrü var, birkaç yıl sonra biter” derler. Ama annelerin aşkı ölene kadar hiç bitmez. Hatta öyle ki, anneniz ölmüş olsa bile onun, sizi her zaman koruyup kolladığını hissederseniz. Bu yüzden sahip olduğumuz en büyük hazinemizin, annemizin değerini o, hayattayken bilelim. Çünkü hayattayken annenizin değerini bilmediyseniz, öldükten sonra mezarını her gün ziyaret de etseniz, çiçekler de götürseniz hiçbir anlamı yok.

Annelerin değeri hiçbir şeyle ölçülemez. Öksüz bir çocuğa dünyaları da verseniz, hiçbir şey onun annesinin yerini dolduramaz. Atalarımız, “Ana gibi yâr olmaz; ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar…” gibi çeşitli sözlerle annelerin değerini ne de güzel anlatmıştır.

Ben de bir evladım, ben de bir anneyim. Annemin endişelerini, şimdi ben kendi çocuklarım için taşıyorum. Ve annemi şimdi daha çok anlıyorum. Keşke diyorum, annemin değerini çocukluğumda, gençliğimde daha fazla bilseydim. Onun endişelerinin yersiz olmadığını anlasaydım ve bu endişeleri için annemi üzmeseydim. Şimdi ben de bir anneyim ve annemi daha iyi anlıyorum. Ne mutlu bana ki annem hayatta ve ona sarılıp seni seviyorum, diyebiliyorum; onu öpüp koklayabiliyorum Ve biliyorum ki anneler, bizim bu dünyadaki koruyucu meleklerimizdir. Ne mutlu bana ki annemin kanatları altındayım.

Biliyorum ki, benim endişelerimi de çocuklarım anlamayacak. Onları çok sıktığımı, bunalttığımı, endişelerimin yersiz olduğunu söyleyecekler. Yanlışlar yapa yapa doğruları öğrenecekler. Belki doğrulara ulaşana kadar beni üzecekler. Ama ne olursa olsun, onlar benim çocuklarım ve onları hep seveceğim. İnanıyorum ki onlar da çocukları olduğunda beni daha iyi anlayacaklar ve bana hak verecekler.

Et tırnaktan nasıl ayrılmazsa bir anne de evladından ayrılamaz. Annenizden uzakta yaşıyor olabilirsiniz ya da onun dizinin dibinde de olabilirsiniz. Önemli olan araya aşılamaz mesafeleri, siz koymayın. Bir telefonunuz, bir ziyaretiniz onun için en büyük mutluluktur. Herhalde böyle bir mutluluğu da annenize çok görmezsiniz. Belki bugüne kadar annenizi üzmüş, onu ihmal etmiş olabilirsiniz. Ama hiçbir şey için çok geç değil. Kışı, yaza çevirmek sizin elinizde. Annenizi, baharda dalları çiçeklerle dolup bir gelin gibi salınan ağaca çevirebilirsiniz.

Bu dünyada her şeyin bedelini ödeyebilirsiniz. Ancak annelerin hakkını hiçbir şeyle ödeyemezsiniz. Annelerimiz için ne yapsak az, ne söylesek boş. Anneliği sözcüklere sığdırmak o kadar zor ki… Çünkü annelik anlatılmaz, yaşanır.

GÖKŞEN ÖZDEN KESKİN

kaynak  http://www.anneoluncaanladim.com/icerik.asp?id=830

EN KUTSAL SÖZCÜK

Biliyorum ki, benim endişelerimi çocuklarım anlamayacak. Onları çok sıktığımı, bunalttığımı, endişelerimin yersiz olduğunu söyleyecekler. Yanlışlar yapa yapa doğruları öğrenecekler. Belki doğrulara ulaşana kadar beni üzecekler. Ama ne olursa olsun, onlar benim çocuklarım ve onları hep seveceğim. İnanıyorum ki onlar da çocukları olduğunda beni daha iyi anlayacaklar ve bana hak verecekler.

“Anne” sözcüğü herhalde dünyadaki en kutsal sözcüktür. Bir kadının, uğruna her şeyini vermek isteyeceği tek sözcüktür.

“Anne”; fedakârlık demek, hoşgörü demek, sabır demek, en önemlisi de bir başkası için gözünü kırpmadan hayatını feda etmek demek. Kim bir başkası için canını verir? Tabii ki sadece bir anne, evlatları için böyle bir şey yapar.

“Anne”; sevgiyi ilmek ilmek işlemek demek, tertemiz bir sayfayı en güzel bilgilerle doldurup savunmasız yavruları hayata hazırlamak demek. Siz, ona ne kadar eziyet de etseniz affeden demek.

Anneliği sözcüklere sığdırmak o kadar zor ki…Çünkü annelik anlatılmaz, yaşanır.
İnsan, çocuk sahibi olana kadar maalesef annesinin değerini tam olarak bilemiyor. Ama çocuk sahibi oldu mu, annesinin, kendisinin üzerine niye o kadar fazla titrediğini daha iyi anlıyor. İster yedi yaşında olun, ister kırk yaşında olun, anneniz her zaman sizin için endişelenir. Çünkü siz, annenizin bu dünyadaki en değerli hazinesisiniz. Ne parada ne pulda, onun hiçbir şeyde gözü yoktur. Onun tek düşüncesi sizin sağlıklı ve mutlu olmanız, bu hayatta güzel işlerle uğraşıp başarılı olmanızdır.

Anne, evlatlarına tutkulu bir aşkla bağlıdır. “Aşkın ömrü var, birkaç yıl sonra biter” derler. Ama annelerin aşkı ölene kadar hiç bitmez. Hatta öyle ki, anneniz ölmüş olsa bile onun, sizi her zaman koruyup kolladığını hissederseniz. Bu yüzden sahip olduğumuz en büyük hazinemizin, annemizin değerini o, hayattayken bilelim. Çünkü hayattayken annenizin değerini bilmediyseniz, öldükten sonra mezarını her gün ziyaret de etseniz, çiçekler de götürseniz hiçbir anlamı yok.

Annelerin değeri hiçbir şeyle ölçülemez. Öksüz bir çocuğa dünyaları da verseniz, hiçbir şey onun annesinin yerini dolduramaz. Atalarımız, “Ana gibi yâr olmaz; ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar…” gibi çeşitli sözlerle annelerin değerini ne de güzel anlatmıştır.

Ben de bir evladım, ben de bir anneyim. Annemin endişelerini, şimdi ben kendi çocuklarım için taşıyorum. Ve annemi şimdi daha çok anlıyorum. Keşke diyorum, annemin değerini çocukluğumda, gençliğimde daha fazla bilseydim. Onun endişelerinin yersiz olmadığını anlasaydım ve bu endişeleri için annemi üzmeseydim. Şimdi ben de bir anneyim ve annemi daha iyi anlıyorum. Ne mutlu bana ki annem hayatta ve ona sarılıp seni seviyorum, diyebiliyorum; onu öpüp koklayabiliyorum Ve biliyorum ki anneler, bizim bu dünyadaki koruyucu meleklerimizdir. Ne mutlu bana ki annemin kanatları altındayım.

Biliyorum ki, benim endişelerimi de çocuklarım anlamayacak. Onları çok sıktığımı, bunalttığımı, endişelerimin yersiz olduğunu söyleyecekler. Yanlışlar yapa yapa doğruları öğrenecekler. Belki doğrulara ulaşana kadar beni üzecekler. Ama ne olursa olsun, onlar benim çocuklarım ve onları hep seveceğim. İnanıyorum ki onlar da çocukları olduğunda beni daha iyi anlayacaklar ve bana hak verecekler.

Et tırnaktan nasıl ayrılmazsa bir anne de evladından ayrılamaz. Annenizden uzakta yaşıyor olabilirsiniz ya da onun dizinin dibinde de olabilirsiniz. Önemli olan araya aşılamaz mesafeleri, siz koymayın. Bir telefonunuz, bir ziyaretiniz onun için en büyük mutluluktur. Herhalde böyle bir mutluluğu da annenize çok görmezsiniz. Belki bugüne kadar annenizi üzmüş, onu ihmal etmiş olabilirsiniz. Ama hiçbir şey için çok geç değil. Kışı, yaza çevirmek sizin elinizde. Annenizi, baharda dalları çiçeklerle dolup bir gelin gibi salınan ağaca çevirebilirsiniz.

Bu dünyada her şeyin bedelini ödeyebilirsiniz. Ancak annelerin hakkını hiçbir şeyle ödeyemezsiniz. Annelerimiz için ne yapsak az, ne söylesek boş. Anneliği sözcüklere sığdırmak o kadar zor ki… Çünkü annelik anlatılmaz, yaşanır.

GÖKŞEN ÖZDEN KESKİN

kaynak  http://www.anneoluncaanladim.com/icerik.asp?id=830

anne ile ilgili kompozisyonlar